Mijn Verhaal

Ze passen inmiddels niet meer  in 1 verhuisdoos. De schriften, boekjes en brieven. Ik schrijf al over dat wat me bezighoudt sinds ik een klein meisje was. Aan vriendinnen in geheime boekjes, die dan verstopt en gecodeerd werden natuurlijk, want staatsgeheim. Aan penvrienden, in hetzelfde dorp, maar ook in Afrika. Maar bovenal aan mezelf, over mezelf. Over dat wat gebeurde, gedacht werd en wat me bezig hield. Boeken vol. Om niet te vergeten. Om het leven even te ordenen of om tot stilstand te komen.

Teruglezen gaat vaak gepaard met weemoed. Over het kind dat ik was, de zorgen die ik had over toen voor mij hele grote problemen, over het leven dat we leefden. Met de tijd ben ik verhalender gaan schrijven. Omdat het leuker is om terug te lezen voor mezelf, en misschien ook voor een ander.

Op dat punt ben ik inmiddels aanbeland, dat ik misschien, heel misschien ook voor een ander durf te schrijven. Het staatsgeheim is opgeheven, schaamte opzij gezet en verlegenheid geparkeerd.

Dus dit is mijn weg, mijn eigen weg. Verhalen worden beleefd, verteld en gedeeld. Op spoor80.