Moederdag en de cirkel van het leven.

Ik verlies bijna mijn evenwicht als ik aan de dunne stam van de Magnolia trek, zo snel geeft hij mee. ‘Mama, wat doe je‘, roept mijn kleuter ontzet als ik het armetierige boompje uit de grond ruk. ‘Dat is Oma Margreets boom!’
‘T’is ook geen wonder’, concludeer ik als ik naar de stomp kijk waar eigenlijk stevige wijdvertakte wortels zouden moeten zitten. Toch moet ik wat tranen wegslikken als ik met een zwier de dode boom op de stapel groenafval gooi.
‘Net zo dood als oma‘, probeert mijn achtjarige ongelukkig met een nog niet helemaal juiste grap timing.

Zwart plastic
Afgelopen seizoen verplaatsten we het boompje vanuit ons huisje op de Piccardt  naar onze achtertuin. Hoewel hij nog wel een dappere poging tot blaadjes maken had ondernomen kwam hij ook hier niet tot bloeien. De reanimatie poging had eerlijk gezegd ook weinig kans van slagen, dat wist ik heus wel. Toen ik bij het uitgraven een massa landbouwplastic rondom de wortels aantrof kon ik ’t ‘m ook niet kwalijk nemen. Dit dappere boompje met de zware last tot bloeien op zijn kleine schoudertjes. Het liefst tweemaal per jaar, want dat deed de knoeperd in de tuin van mijn moeder ook.
Dubbele bloei zou een teken uit het hiernamaals zijn had ik besloten. Ach ja… dat dood ook maar dood ik kan ik eigenlijk nog steeds niet echt accepteren.

Proost op het leven
Twee augustus 2014 gaf ik mijn moeder een bloeiende Magnolia op wat we wisten haar laatste verjaardag zou zijn. Als verrassing organiseerden we een feest in onze magische tuin op de Piccardthof. Daar waar het altijd een graadje warmer is dan buiten de poort en de tijd niet telt. We maakten laatste foto’s, dronken op het leven en gierden van de lach toen oma gillend in haar rolstoel vastgebonden aan de fiets van mijn kleuter het pad af zwierde. En we plantten de Magnolia. Als herinnering aan haar en aan de cirkel van het leven. Zo zouden we elk voorjaar opnieuw herinnerd worden aan deze dag en aan haar leven.
Vergeef me, ik hou van symboliek, rituelen en sterke verhalen. En ik wist toen al, ondanks de slechte afloop, dat er die middag mooie verhalen gemaakt werden.

Moederdag
Mijn moeder overleed die winter en na een dappere eenzame bloem in het voorjaar wat vanzelfsprekend volgde gaf de Magnolia het ook snel op. Dat deed me echt verdriet maar ik realiseerde me dat je als verhalenmaker soms van een punt een komma mag maken. Dus toen ik gisteren samen met mijn vader zomerbloeiers ging halen voor in de tuin en daar opeens een grote groene Magnolia met de belofte van een rijke bloei stond wist ik dat dat mijn ‘wordt vervolgd’ was.
Een mooier kado voor moederdag kon ik me niet wensen dit jaar! Niet geplant door mijn moeder, maar met liefde gegeven door mijn vader.

En nou maar hopen op een teken van leven, ik ga voor de dubbele bloei dit jaar!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *