Over bloed en vasthoudendheid……

‘Moet je kijken, hij bloedt en ik hoorde een krakje!

Samen kijken we naar het walgelijke ding, hij hangt er wat lafjes en gedraaid bij. Bebloed, dat ook.

‘Ik kan het niet langer aanzien Steijn, doe er wat aan, ‘roep ik walgend naar mijn zoon. ‘Zal ik het anders doen?

‘Hij is er helemaal klaar voor, ik voel het mama. Probeer jij het maar.’

Ik geef een klein rukje terwijl ik mijn hoofd afdraai van het bloederige tafereeltje. Ik krijg geen grip en mijn hand schiet uit. Zonder resultaat.

‘Je durft niet, je durft niet’, Steijn giert het uit. ‘Pak maar een papiertje, dat is lekker stroef en dan krijg je geen vieze handen.’

Ik raap al mijn moed bij elkaar. Pak een wc papiertje en vouw het tot een stevig rechthoekje. ‘Vooruit dan maar, nog één keer.’ Ik veeg het bloed weg van de vorige poging, draai het ding de goede kant op.
Ik knijp mijn vingers er stevig omheen, kijk de andere kant op en verzamel al mijn moed. Een ferme ruk! Weer niet gelukt….

Inmiddels ligt mijn zoon dubbel van het lachen op de grond.

‘Je durfde weer niet, bangerd!’

Zijn losse voortand wiebelt vrolijk mee met zijn schaterlach.

‘Rotzak’, denk ik, ‘ik krijg je nog wel!’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *