Roze sneeuw in April

‘Kijk mama!’ Haar kleine handjes reiken naar de lucht.
‘Kijk, het sneeuwt roze blaadjes!’
Vol verwondering, zij iets meer dan ik, lopen we onder een waterval van roze confetti door.
Ze lacht hardop terwijl ze de bloemetjes probeert te vangen.

En ik. Ik word abrupt meer dan dertig jaar terug geslingerd in de tijd

‘Hoger mama, hoger!’
Ik voel de schommel versnellen. Mijn blote voeten raken de takken. Bijna.
‘Nog hoger mama, duwen!’
Ik raak de takken en een roze bloemenwolk stort zich open. Roze sneeuw.
En nog een keer. En nog een keer.

De herinnering is zo levendig dat ik het verdriet voel samenballen in mijn keel.
Verdriet over het besef van de eindigheid van ons bestaan. Hoe snel het leven gaat. Over de kracht van herinneringen en het kleine meisje in mij wat haar moeder nog zo mist.

Ik adem trillerig uit, terwijl we samen de bloemblaadjes oprapen van de grond en en weer in de lucht gooien. ‘Nog meer sneeuw’, giechelt mijn meisje. Overlopend van vertedering kijk ik haar aan. Dit kind. Mijn kind. Ik vraag me af of mijn moeder met hetzelfde gevoel naar mij keek. Steeds hoger op de schommel. Mijn blote voetjes.

Een aantal weken geleden reed ik langs het huis waar ik opgroeide. Op de plek van de prunus staat nu een zwarte schutting. Glurend tussen mijn wimperharen door zie ik ons staan. Ik verzin een lach op mijn moeders jonge gezicht. Dezelfde vertedering. Zoals moeders naar dochters kijken.

Dankbaar reed ik verder, mijn dochter zich niet bewust van het moment neuriƫnd achterin.
Ik hoop innig dat ook zij later een flashback heeft als ze onder een bloeiende prunus staat. En dat ze op dat moment zeker weet dat haar moeder op dat moment, al die jaren geleden, intens geluk en tevredenheid voelde.

Dat moment van roze sneeuw in April.

One thought on “Roze sneeuw in April

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *