Roze bril

Ik sta wat afwezig met mijn dochter in de rij bij de Hema. Haar kleine handje in de mijne. In haar andere houdt ze een roze kaarsje in de vorm van een 4, morgen is ze jarig, eindelijk. Ik mijner wat over  jaren die voorbij vliegen en kleine meisjes die groot worden terwijl de rij langzaam korter wordt.

‘Oh mama, moet je kijken, daar!’, verbreekt haar heldere stemmetje de stilte van de wachtende rij. ‘Mama, moet je die mevrouw zien, wat een mooie haren, zwart met aan de voorkant heel veel rood!’ Ik kijk in de richting van haar wijzende vingertje en zie inderdaad een dame met een woeste zwarte haardos met als klap op de vuurpijl een bloedrood geverfde pony. Een vrouw van ondefinieerbare leeftijd, zeker 70 plus, alhoewel ze dat zelf nooit zou toegeven. als je het haar zou vragen.  Haar zwarte, uitbundige laagjes jurk kan de 50 kilo overgewicht die ze waggelend met zich mee zeult niet verbergen. Ogen te zwart opgemaakt, make up meanderend uitgelopen in de lijnen van haar gezicht. Te hoog ingekleurde wenkbrauwen en roze glanzende glitter wangen. In de rij wordt zachtjes wat gegniffeld. ‘Ja mooie haren, meidje’ mompel ik zachtjes in de ruimte. Eerlijk gezegd ziet ze er nogal clownesk uit en ik vermoed dat ze de hele dag nagewezen en bekeken wordt. ‘Niet wijzen lieverd’  wil ik tegen mijn meisje zeggen, terwijl ik mijn hoofd opricht, verontschuldigende blik in mijn ogen.  Als ik de dame in kwestie aankijk zie ik echter een stralende blik. ‘Dank je wel meisje’ zegt ze , terwijl ze met hernieuwde energie weg loopt. Haar zwarte rokken zwierend om haar benen. Vol verwondering kijk ik haar na, enigszins beschaamd. Mijn meisje kijkt haar ook na, ‘echt mooie haren mama’,  zegt ze nogmaals.

Wanneer verdwijnt die open, niet veroordelende blik van een kind, vraag ik me af. Mijn dochter lijkt door een roze bril naar de wereld om haar heen te kijken. Wat zij ziet wordt nog niet bevlekt door meningen en vooroordelen. Ik realiseer me schaamtevol dat je onbewust vaak bezig bent met het beoordelen van alles en iedereen die in je blikveld komt. Het gebeurt met zo’n vanzelfsprekendheid dat je  niet eens doorhebt dat je het doet. Wat ‘vinden’ we toch allemaal ontzettend veel. Overal maar een mening, wel of niet onderbouwd, over moeten hebben kost veel negatieve energie. Maar wat het je vooral kost denk ik, als ik naar mijn meisje kijk, is de kans om authenticiteit, diversiteit en vriendelijkheid waar te nemen.

Ik kijk mijn dochter liefdevol aan en knijp zachtjes in haar handje. ‘Bedankt  wijffie, voor deze oh zo belangrijke levensles.’ Leven en laten leven en probeer met mildheid en compassie je medemens tegemoet te treden.  En die roze bril, gewoon blijven dragen! De wereld wordt er een stuk leuker van.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *