Friemelen

Laten we er vanuit gaan dat ik tot in het oneindige van mijn zoon hou. Hij geeft de liefste kusjes, de meest intense knuffels en als hij ‘mama’ tegen mij zegt dan tintelt het van mijn tenen tot mijn moederhart. Maar HELP, wat maakt dit kind een lawaai! Los van het feit dat er altijd wel één van zijn onderdelen wiebelt, produceert hij aan de lopende band geluidjes. Neuriën, klakken, fluiten, tikken op tafel of met zijn voeten tappen op de grond. Dat werk.

Het valt niet te ontkennen….. ik heb een zogenaamd ‘friemelkind’.
En dat….. dat is voor mij als supersensitieve, prikkelgevoelige en daarmee ietwat neurotische moeder (ken uzelf…) zo af en toe on-ver-draag-lijk. “HOU OP MET TIKKEN” roep ik met grote regelmaat al gruwelend  naar mijn kind, die zich overigens van geen kwaad bewust is. Meestal zit hij ‘rustig’ een puzzel te maken, een boekje te lezen of tv te kijken.  “Alsjeblieft, hou op met tikken, ga buiten een rondje rennen ofzo!”
Meestal kan ik mijn neurotische zelf wel iets geruststellen met het idee dat het zijn onbewuste manier is om met onrust in zijn hoofd en lijf om te gaan. Echter laatst bekroop me het ongemakkelijke gevoel dat dit vast een vroeg symptoom van één of andere aandoening moest zijn en ben ik gaan zoeken naar verschijningsvormen van ‘Gilles de la Tourette’ bij kinderen. Niet zo fraai.
Gelukkig werd ik in niets bevestigd. Wèl kwam ik een artikel tegen over de ‘friemelkubus’ voor kinderen en volwassenen.  Een kubus met aan alle zijden knopjes waarop je kan drukken, klikken en mee kunt wiebelen. Het past in je broekzak, zodat je er mee kan friemelen zonder dat iemand het ziet. Met daarbij een linkje naar onder andere het volgende artikel: http://www.limburger.nl/cnt/dmf20151202_00001411/klieren-en-wiebelen-is-reuze-nuttig

Volgens hoogleraar neuropsychologie Eric Scherder (ik kreeg ooit college van hem, wát een man, wát een man, check google) is friemelen heel erg van nu. We krijgen op een dag behoorlijk wat prikkels te verwerken en friemelen helpt je om je centrale zenuwstelsel tot rust te brengen en je aandacht te sturen. “Het verhoogt je concentratie”, aldus Scherder.
“Bij een zich herhalende beweging met een voorwerp met een voor jou prettige textuur krijg je een lekker gevoel. Je hersenen willen beloond worden en dus wordt deze actie steeds maar weer herhaald.”

Dus dát verklaart het oneindige getik van mijn zoon.
Echter, dit neemt niet weg dat al zijn geluidjes mij juist enorm op mijn zenuwen werken. Meer focus voor hem, helaas minder voor mij.
Omdat ik wil proberen zijn getik minder als negatief gedrag te bestempelen en ik heus wel weet dat de ‘oplossing’ bij mij ligt ben ik benieuwd naar jullie ervaringen, maar bovenal naar jullie tips om beter om te gaan met het ‘gefriemel’ van jullie kinderen. Dus vertel me, hoe leer ik beter met dit gedrag om gaan?

2 thoughts on “Friemelen

  1. Hy Marissa,

    Ik ben zelf ook een echte friemelkont tot grote ergernis van mijn ouders (op sommige momenten). Wel ben ik erg creatief hierdoor en heb ik altijd wel energie om iets te doen, dus zo slecht is het allemaal niet. Moet zeggen dat de fidget cube dan ook een echte aanwinst was voor mij 🙂

    Ook is het friemelen goed als je lange tijden stil moet zitten op je werk bijvoorbeeld. Niet alleen maakt het t makkelijker voor iemand als mij en later ook je zoon, maar ook heb ik ergens gelezen dat het de nadelige gevolgen van het lang zitten tegen gaat.

    Hoe je beter met het drukke gedrag kunt omgaan van uw zoon is A; het laten uiten in iets dat niet storend is voor jou of B; als hij heel druk is zelf een andere plek opzoeken waar je er geen last van hebt.

    Met de tijd leren jullie er beide ook beter mee om gaan natuurlijk en ik kan aanraden ervoor te zorgen dat je zoon altijd iets heeft om mee bezig te zijn en naar toe te werken, zo kan hij zijn energie op een opbouwende manier kwijt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *