Most wonderful time…..

Sinterklaas en zijn pieten zijn met kop en kont het land uitgebonjourd. Op het pakpapier in de met potentiële kadoos overladen winkels staan nu kerstboompjes in plaats van stoomboten  en ook al is het nog geen Oud en Nieuw, de rij voor de oliebollenkraam groeit gestaag. Het is warm voor de tijd van het jaar, minstens 10 graden in de plus en een onwaarschijnlijke mist hult de straten in mysterieuze sferen. Fonkelende lampjes verlichten de steeds vroeger duister wordende avond. Na het werk haastig gekochte kerstbomen in alle maten worden op onmogelijke manieren naar huis verplaatst. Jaren gegroeid om 3 weken te kunnen shinen. Wat een lot.

Iemand missen in ‘the most wonderful time of the year’ is niet fraai.  Alsof de feestige dagen het afwezig zijn van een dierbare er even extra inwrijven, met al z’n uitbundige gezelligheid en knusserigheid.  Huizen worden kerstproof gemaakt, de haard brandt en we zijn massaal op zoek naar die perfecte feestoutfit en het lekkerste toetje om het kerstdiner mee te bekronen. Nepkadoos worden ingepakt neergelegd onder de boom die gezellig staat te wezen in warme huiskamers, op de achtergrond zingt Mariah “all I want for christmas.”

De mooste tijd van het jaar. Ammehoela. Nu het jaar een keer rond was geweest met alle daarbij behorende mijlpalen van geboorte-, sterf-, moederdag en al die andere met emoties doordrenkte dagen en we de tweede keer zouden gaan aantikken meende ik heel naïef dat ik het deze keer beter hebben kon. Het missen…. Het herbeleven van het langzame sterven tijdens de feestdagen. Mooi is het niet om voor altijd en eeuwig gedag te zeggen tegen iemand die je liefhebt terwijl buiten ook het jaar zich voorbereidt op het einde.

Herinneringen. De prachtigheid van al die zorgvuldig opgehangen lampjes op straat maakt dat verdriet, diep van binnen weggestopt, naar buiten wil. Zachtjesaan kom ik er achter dat het niet uitmaakt dat het inmiddels bijna 2 jaar geleden is. Missen is missen en hoe langer het duurt hoe meer er te missen valt. Mijn mooie dochter die ze nooit zal leren kennen, de kleinzoon die haar tot oma kroonde. Het leven dat in al zijn facetten geleefd wordt, alles blijft maar gebeuren. ‘The most wonderful time of the year’, maakt het diepe besef dat iemand er echt niet meer is tot een rauwe werkelijkheid. Ik kijk uit naar de laatste dag van het jaar, de dag waarop we 2 jaar geleden afscheid namen zonder woorden. De dag waarop we dit jaar proosten op het leven wat ooit was maar ook op al wat nog komen gaat. Volgend jaar wordt het vast makkelijker, heus……

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *